ماهسون قرمیزیگل برای نخستین بار درباره نوار باجخواهی صحبت کرد: «آرشیو فراموش نمیکند!»
ماهسون قرمیزیگل(Mahsun Kırmızıgül)، پس از بازنشر دوباره مصاحبه رها موهتار(Reha Muhtar) که بهدلیل اظهاراتش درباره احمد کایا(Ahmet Kaya) سالها با انتقادهایی روبهرو بوده، توضیحاتی مفصل ارائه کرد. او در پیامی در حساب کاربریاش در X گفت تصاویر آرشیوی بدون توجه به شرایط آن دوره تفسیر میشوند و برای نخستین بار پس از سالها توضیح داد چرا در آن برنامه حضور یافته است.
درخواست برای همراهی در اختلاف رسانهای
قرمیزیگل مدعی شد در جریان رقابت رسانهای جم اوزان(Cem Uzan) و آیدین دوغان(Aydın Doğan) در اواخر دهه 1990، شرکت پرستیژ موزیک (Prestij Müzik) نیز هدف قرار گرفت. به گفته او، پس از آنکه درخواست شبکه استار تیوی (Star TV) را رد کرد، برنامههایی علیه او پخش شد و تلاش کردند تصاویر کنسرتهای گذشتهاش را تغییر دهند و به افکار عمومی ارائه کنند.
قرمیزیگل گفت میان صاحبان رسانه، جم اوزان(Cem Uzan) و آیدین دوغان(Aydın Doğan)، اختلافی جدی وجود داشت و میخواستند هنرمندان شرکت پرستیژ موزیک را نیز وارد این اختلاف کنند. او مدعی شد یکی از مدیران استار تیوی با او تماس گرفت و خواست در برابر روزنامه حریت (Hürriyet) و آیدین دوغان(Aydın Doğan) موضع مشترکی بگیرند.
او گفت این درخواست را نپذیرفته و چنین توضیح داده است:
«در شرکت من 100 هنرمند هستند. هرکدام اختیار خودشان را دارند. گفتم ما را وارد دعواهای خودتان نکنید. من گفتوگوی مستقیمی با جم اوزان(Cem Uzan) نداشتم.»
قرمیزیگل همچنین مدعی شد پس از رد این درخواست، شرکت پرستیژ موزیک در اخبار تلویزیونی هدف قرار گرفت و بالگردها بر فراز ساختمان شرکت پرواز میکردند.
ادعای تهدید و دستکاری تصاویر کنسرت
یکی از بخشهای مهم اظهارات قرمیزیگل، ادعای او درباره تلاش برای باجگیری بود. او گفت باخبر شده نواری از کنسرتی که در سال 1991 در آلمان برگزار کرده بود، با مبلغی بالا خریداری شده است. در این تصاویر، یکی از تماشاگران دستمالگردنی زرد، قرمز و سبز به او داده و او آن را تکان میداد.
قرمیزیگل مدعی شد میخواستند از این تصاویر علیه او استفاده کنند و هنرمندان شرکت پرستیژ موزیک را نیز بهدلیل دیدگاههای سیاسیشان هدف قرار دهند. او گفت در تهدیدهایی که به گفته خودش دریافت کرده، نام هنرمندانی مانند سوآوی(Suavi)، ادیپ آکبایرام(Edip Akbayram)، فرهاد تونچ(Ferhat Tunç)، خالوک لونت(Haluk Levent) و سروت کوچاکایا(Servet Kocakaya) مطرح شده است.
او مدعی شد دربارهاش گفته بودند: «ماهسون را بدتر از احمد کایا(Ahmet Kaya) خواهیم کرد.»
قرمیزیگل همچنین ادعا کرد قصد داشتند تصاویر عبدالله اوجالان(Abdullah Öcalan) را به فیلمهای کنسرت اضافه کنند تا چنین به نظر برسد که او در آلمان روی صحنه یک برنامه متعلق به یک سازمان حضور داشته است. به گفته او، قرار بود این تصاویر در زمان استراحت بین دو نیمه یکی از مسابقات لیگ قهرمانان اروپا گالاتاسرای که میلیونها نفر آن را دنبال میکردند، پخش شود. او گفت پس از باخبر شدن از این ماجرا تصمیم گرفت در برنامه رها موهتار(Reha Muhtar) حاضر شود.
قرمیزیگل گفت نوار اصلی کنسرت را به برنامه زنده برد و درباره بافت واقعی تصاویر برای افکار عمومی توضیح داد. او دلیل حضورش در آن برنامه را اینگونه بیان کرد:
«به آن برنامه رفتم تا از خودم، هنرمندانم و شرکتم دفاع کنم و این دسیسهای را که میخواستند علیه من بچینند، خنثی کنم.»
او مدعی شد پس از آن برنامه، طرح انتشار تصاویر دستکاریشده کنسرت اجرا نشد.
توضیح درباره اظهاراتش در مورد احمد کایا(Ahmet Kaya)
قرمیزیگل گفت اظهاراتی که در برنامه رها موهتار(Reha Muhtar) درباره احمد کایا(Ahmet Kaya) بیان کرده، سالهاست علیه او مطرح میشود و سخنانش بهدرستی تفسیر نشده است. او تأکید کرد با خواندن ترانه به زبان کردی از سوی احمد کایا(Ahmet Kaya) مخالفتی نداشته و اعتراضش متوجه محل و شیوه بیان آن موضوع بوده است.
او گفت:
«در آن برنامه با خواندن ترانه کردی از سوی احمد کایا(Ahmet Kaya) مخالفت نکردم؛ اعتراضم به این بود که آن شب، در آن فضای سرگرمی و حاشیههای هنری، موضوع را مطرح کرد. گفتم لحنش را تند میدانم.»
قرمیزیگل افزود به نظرش احمد کایا(Ahmet Kaya) میتوانست تصمیم خود برای انتشار آلبومی به زبان کردی را در فضایی متفاوت اعلام کند و گفت اظهارنظر گذشتهاش باید در همین چارچوب درک شود.
یادآوری روزهای دشوار احمد کایا(Ahmet Kaya)
قرمیزیگل برای توضیح دیدگاهش درباره موسیقی کردی به تجربه خودش نیز اشاره کرد. او گفت در آلبوم «کنسرتهای شرق 1» (Doğu Konserleri 1) که در سال 1990 منتشر شد، ترانهای به زبان کردی خوانده است و یادآور شد که آن زمان ممنوعیتها و فشارها علیه زبان کردی ادامه داشت. به گفته او، با مقرراتی که در سال 1991 تصویب شد، برخی ممنوعیتهای مربوط به استفاده از زبان کردی لغو شد، اما رسیدگیهای قضایی علیه هنرمندان و محاکمه در دادگاههای امنیت دولتی همچنان ادامه داشت.
او درباره روزهای دشواری که احمد کایا(Ahmet Kaya) از سر گذراند نیز صحبت کرد و واکنشها پس از مراسم اهدای جایزه و روندهای قضایی را به یاد آورد. قرمیزیگل از کسانی که امروز با استناد به احمد کایا(Ahmet Kaya) از او انتقاد میکنند پرسید هنگام حضور این هنرمند در برابر قاضی در دادگاه امنیت دولتی بشیکتاش و انتقالش به زندان متریس، چه کسانی کنارش بودند.
«امروز از میان کسانی که با استناد به احمد کایا(Ahmet Kaya) مرا قضاوت میکنند، چند نفر روز بعد از آن ماجرا، وقتی آقا احمد کایا(Ahmet Kaya) در دادگاه امنیت دولتی بشیکتاش در برابر قاضی قرار گرفت و به زندان متریس فرستاده شد، کنارش بودند؟ بهنظر من، آقا احمد کایا(Ahmet Kaya) سنگینترین تنهایی را در آن روزها تجربه کرد.»
قرمیزیگل گفت ارزیابی اتفاقهای گذشته فقط بر اساس تصاویر کوتاهی که در آرشیو تلویزیونها مانده، شرایط آن دوره را بهاندازه کافی نشان نمیدهد.
«کاش هرگز اتفاق نمیافتاد»
قرمیزیگل در پایان، احترام خود به احمد کایا(Ahmet Kaya) را بیان کرد و گفت اتفاقهای گذشته هنوز ناراحتش میکند. او خواستار آن شد که در کنار تصاویر بازنشرشده در شبکههای اجتماعی، پیشینه ماجرا نیز شناخته شود و گفت:
«میگویید آرشیو فراموش نمیکند… کاش فقط تصاویر را نمیدیدید و از آنچه پشت این تصاویر اتفاق افتاده هم باخبر بودید.»
او در پایان افزود: «از اتفاقهای آن شب هنوز خیلی ناراحتم. کاش هرگز اتفاق نمیافتاد. آقا احمد کایا(Ahmet Kaya) برای من بسیار ارزشمند است و همیشه در قلبم زنده خواهد ماند.»
قرمیزیگل در اظهارنظر دیگری که 16 نوامبر، در سالگرد درگذشت احمد کایا(Ahmet Kaya) منتشر کرد، به انتقادها درباره مراسم جوایز انجمن روزنامهنگاران سرگرمی در سال 1999 پاسخ داده و از پشیمانیاش بابت اینکه دیگر نتوانست با کایا دیدار کند، گفته بود.


