بوراک سوینچ (Burak Sevinç) این روزها با پروژه جدیدش، سریال «زیرزمین» (Yeraltı)، خود را برای فصل تازه‌ای از حضور در تلویزیون آماده می‌کند. او در گفت‌وگویی مفصل با هاکان گنجه (Hakan Gence) از روزنامه حریت جمعه (Hürriyet Cumartesi) نه‌تنها از مسیر حرفه‌ای و زندگی شخصی‌اش گفت، بلکه نقدهای صریحی هم به وضعیت فعلی صنعت سریال‌سازی در ترکیه وارد کرد. 🎭

انتقاد از معیارهای امروز انتخاب بازیگر

سوینچ در بخش مهمی از این گفت‌وگو به شیوه انتخاب بازیگر در پروژه‌های امروزی واکنش نشان داده و تأکید می‌کند که در بسیاری از موارد، معیارهایی مثل تعداد دنبال‌کنندگان در شبکه‌های اجتماعی و ظاهر فیزیکی، جای توانایی واقعی در بازیگری را گرفته است.

به باور او، انتخاب افرادی که توان بازیگری ندارند برای نقش‌های بزرگ قابل پذیرش نیست و این وضعیت را نوعی بی‌احترامی به حرفه بازیگری می‌داند. او یادآور می‌شود هدف اصلی هر پروژه باید رساندن فیلمنامه به طبیعی‌ترین و باورپذیرترین شکل ممکن به مخاطب باشد و وقتی ترکیب بازیگران از کیفیت لازم برخوردار نباشد، لذت تماشای اثر هم به‌طور مستقیم آسیب می‌بیند.

این نگاه انتقادی، به‌ویژه در دورانی که موفقیت تجاری و عدد فالوئر در شبکه‌های اجتماعی برای برخی پروژه‌ها به معیاری تعیین‌کننده تبدیل شده است، حرف‌های سوینچ را برای بسیاری از فعالان و مخاطبان جدی‌تر می‌کند. 📺

از زونگولداک تا صحنه‌های فیلم‌برداری استانبول

بوراک سوینچ مسیری ۱۶ ساله را از زونگولداک (Zonguldak) تا صحنه‌های فیلم‌برداری استانبول پشت سر گذاشته است. او در خانواده‌ای بزرگ شده که پدرش معدن‌کار بوده و همین زمینه خانوادگی باعث شده از نزدیک با واقعیت‌های زندگی طبقه کارگر آشنا باشد.

به گفته خودش، از سنین پایین با سازهای موسیقی آشنا شده و کار هنری‌اش را با نواختن ساز قانون آغاز کرده است. سوینچ هشت سال به‌عنوان نوازنده در تئاتر دولتی فعالیت داشته؛ تجربه‌ای که برای او، نقطه شروع جدی مسیر هنری‌اش محسوب می‌شود. 🎶

ورود به بازیگری با توصیه یک دوست خانوادگی

به روایت بوراک سوینچ، ورود او به دنیای بازیگری با توصیه احمد کاتیکسیز (Ahmet Katıksız) شکل گرفته است؛ کارگردانی که دوست خانوادگی آن‌ها بوده و او را به این مسیر هدایت کرده است. سوینچ می‌گوید خیلی زود به حرفه بازیگری علاقه‌مند شده و تصمیم گرفته آن را به‌طور جدی ادامه دهد.

او پروژه «وادی گرگ‌ها» (Kurtlar Vadisi) را نقطه عطف مهمی در مسیر کاری‌اش می‌داند؛ حضوری که نگاه‌ها را به سمت او جلب کرد و باعث شد پیشنهادهای تازه‌ای برای بازی در سریال‌های دیگر دریافت کند.

جایگاه ثابت در تلویزیون با «قول»، «اتاق قرمز» و «عشق بی‌مرز»

پس از «وادی گرگ‌ها»، بوراک سوینچ با حضور در آثاری مانند «قول» (Söz)، «اتاق قرمز» (Kırmızı Oda) و «عشق بی‌مرز» (Hudutsuz Sevda) توانست جایگاه ثابتی برای خود در تلویزیون ترکیه به دست بیاورد. تنوع ژانر و فضای این سریال‌ها، از کار درام روان‌شناختی تا ملودرام و اکشن، تصویر گسترده‌تری از توانایی‌های او به مخاطبان ارائه کرده است.

در همین مسیر، حالا سوینچ با «زیرزمین» برای فصل جدید تلویزیون آماده می‌شود؛ پروژه‌ای که می‌تواند ادامه‌ای بر روند حضور او در نقش‌های تلویزیونی پررنگ باشد.

ترجیح نقش‌های شخصیتی به نقش‌های اول

بوراک سوینچ در بخش دیگری از گفت‌وگو تأکید کرده است که علاقه‌ای به دیده‌شدن از طریق حاشیه‌ها، رسوایی‌های رسانه‌ای یا اتفاق‌های جنجالی ندارد. او ترجیح می‌دهد نامش با نقش‌ها و کاراکترهایی که بازی می‌کند در ذهن‌ها بماند، نه با حواشی بیرون از صحنه.

او همچنین می‌گوید جاه‌طلبی خاصی برای بازی در نقش‌های اول ندارد و ترجیح می‌دهد نقش‌های شخصیتی و اصطلاحاً «مرد دوم» را بازی کند؛ نقش‌هایی که از نظر او جذاب‌تر و رضایت‌بخش‌تر هستند. سوینچ توضیح می‌دهد از مسئولیت یکنواختی که معمولاً با نقش‌های اصلی همراه است فاصله می‌گیرد و به همین دلیل کاراکترهای متفاوت و چندبعدی برایش جذاب‌ترند. 🎬

این رویکرد نشان می‌دهد او موفقیت را فقط در دیده‌شدن بیشتر یا حضور در تیتراژ به‌عنوان نقش اول خلاصه نمی‌کند، بلکه کیفیت نقش و امکان پرداختن به جزئیات شخصیتی کاراکتر برایش اهمیت بیشتری دارد.

واقعیت دستمزد بازیگران سریال

در پایان گفت‌وگو، بوراک سوینچ به یک برداشت اشتباه رایج در افکار عمومی هم اشاره کرده است؛ این تصور که همه بازیگران سریال‌ها درآمدهای بسیار بالا دارند. به گفته او، چنین برداشتی واقعیت ندارد و فقط تعداد محدودی از چهره‌ها هستند که دستمزدهای نجومی دریافت می‌کنند.

با این توضیح، سوینچ یادآور می‌شود که دنیای سریال و تلویزیون، پشت صحنه پیچیده‌تری نسبت به آنچه روی صفحه دیده می‌شود دارد؛ از رقابت فشرده بر سر نقش‌ها و فشار بازار تا چالش‌های مالی و نابرابری دستمزدها بین چهره‌های شناخته‌شده و دیگر بازیگران.

مجموعه این حرف‌ها، از انتقاد به انتخاب بازیگر بر اساس فالوئر تا ترجیح نقش‌های شخصیتی و اشاره به واقعیت‌های اقتصادی، تصویری از بازیگری ارائه می‌دهد که تلاش می‌کند در میانه بازار پرزرق‌وبرق سریال‌های ترکیه، به اصول حرفه‌ای و نگاه شخصی‌اش وفادار بماند.